Bijeenkomst 26 april 2016

De voorzitter van deze avond, Arend Veltkamp heette iedereen welkom, in het bijzonder Siebren van de Meer, hij kwam een avond “ proeven”, we mogen hopen dat hij de smaak te pakken heeft en we hem binnenkort onder onze vaste leden mogen rekenen .

Vervolgens kreeg Henk Hageman het woord vvor een aantal mededelingen over de AV­dag van het Noorden die we weer in oktober organiseren.

Dan komt Klaas Hulshof aan het woord die ons tekst en uitleg zal geven over het gebruik van video in AV­series. Als voorbeeld liet hij enkele filmpjes zien, met steeds andere muziek om het effect hiervan te tonen. Hierop ontstond een levendige discussie over het gebruik van geluid (muziek en andere geluiden)in video en AV producties. Hieruit bleek dat hier geen eensluidend advies mogelijk is en dat persoonlijke smaak ook hier van grote invloed is.

Klaas liet aan het eind van de avond het verhaal zien van de treinramp in Harmelen, waar hij bij betrokken was. Hieronder volgt zijn verhaal:

Het was 6.00 uur in de morgen, mijn moeder roept: Klaas kom er uit anders mis je de bus. Ik was 22 jaar en werkte bij de waterloopkundige afdeling van Rijkswaterstaat in Hellevoetsluis, dus ik moest er vroeg uit om de eerste bus vanuit Norg naar Assen te halen. En vandaar met de trein naar Rotterdam en van daar uit per smalspoorstoomtrein van de Rozenstraat naar Hellevoetsluis.

Maar het liep een beetje anders. Mijn jongere broer en ik reisden altijd samen naar Hellevoetsluis want ook hij werkte bij Rijkswaterstaat. Maar hij was dit oudejaarsweekend bij zijn vriendin gebleven. Ik weet nog dat mijn vader mopperde dat hij meer belang bij dt meisje had dan bij thuis.

Want het zou een wonder geweest zijn als we er samen goed af gekomen zouden zijn. Het was maandagochtend 8 januari 1962. Over het Utrechtse landschap hangt een gauwe sluier
van mist en motregen. De met 120 km voortjagende trein zal om 09.19 uur bij Harmelen het kruispunt Woerden passeren. De machinist die ik een paar minuten daarvoor nog aan zijn pijp stond te lurken en in de deuropening alles gade sloeg omdat het heel druk was. Ik vond in de wagon (waar de meeste doden zijn gevallen) nog een zitplaats bij het raam en ik reed achteruit.

Het was de eerste wagon direct achter de locomotief. Nadat ik mijn bagage in het rek had gelegd en mijn jas had uitgedaan vertrok de trein vrijwel direct. Maar na een tijdje deed ik mijn jas weer aan omdat het koud was in de trein. Toen ik ging staan om mijn nieuwe houtje­touwtjejas weer aan te doen voelde ik de trein krachtig remmen. En op het moment dat ik zou gaan zitten was er een zeer zware klap. Ik werd gelanceerd en via een salto schoot ik dwars door het raam achter mij aan de overzijde. Ik was een van de eerste die buiten was, en er lag een dode man nagenoeg zonder kleren aan. Een enorme stofwolk en veel gekraak, toen was het even doodstil. Opeens hoorde ik veel mensen schreeuwen en brullen van de pijn, het was niet om aan te horen. Daar alleen al kon je gek van worden.

Ik probeerde, voor zover als kon iets te doen maar ik kon hemaal niet meer lopen. Het was een hele lange trein en er kwamen mensen van achter uit die trein in grote paniek naar voren lopen. Ze zaten op mij min of meer te schelden dat ik mee moest helpen maar ik kon niets meer. Het was koud en ik ben gaan liggen en ik had veel pijn. Een poosje later hoorde sirenes, een, vijf, twitig, honderd in ieder geval heeeel veel en de hulpverlening kwam ras op gang. Op een gegeven moment kon ik niets meer zien en ik vroeg 2 mannen of ze mijn ogen konen schoon maken want die zaten vol met bloed. Dat hebben ze gedaan, en die twee mannen bleken dominees te zijn of in ieder geval een er van. En ze gaven me de mededeling dat god het zo gewild heeft. En zelfs op dat moment kon ik nog boos worden ook.

Ondertussen werden de gewonden weggehaald en ik moest blijkbaar nog even wachten. Het duurde even en op afstand hoorde ik dat ze eerst de gewonden gingen afvoeren en later de doden. En op dat moment hoorde ik tot twee keer toe daar ook bij. Ik was als dode aangezien , en dat kwam natuurlijk omdat ik daar heel goed ingepakt lag en mij inmiddels bijna niet meer kon bewegen ook mede door de kou. Toen ze mij gingen helpen stak ik met veel pijn en moeite mijn been omhoog en daar schrokken ze enorm van. Ik werd naar het militair hospitaal gebracht in een ziekenauto met nog een jong meisje en een beroepsmilitair. Zo te zien had de beroepsmilitair niets maar hij overleed in de ziekenauto en het meisje moest direct geopereerd worden.

Na nog wat nagepraat te hebben over dit wel heel bijzondere ver haal bedankt de voorzitter Klaas voor zijn bijdrage en wenst ieder wel thuis.

Voor meer informatie Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Copyright